Zaman, ne kadar hızlı geçiyor, farkında mıyız? Geçmişe baktığımızda çocukluğumuz, gençliğimiz ne kadar hızla gelip geçti, değil mi? O yıllar, hem güzel anılar hem de hüzünle hatırladığımız, belki de pişmanlık duyduğumuz anılarla dolu. Ama bir sorum var: Bu zamanı ne kadar verimli kullandık? Bugün, hep birlikte bu soruya cevap arayalım.
Her bir an, bizim için bir sınav. Hayat bir test, bir imtihan alanı gibidir. Öyle ya, sabah uyandığında, geçmişine bakıp; vicdanının rahat olup olmadığını, Allah’a karşı olan sorumluluklarını yerine getirip getirmediğini sorgulamak, insanın gerçek muhasebesini yapması için bir fırsattır. Ancak bu fırsat, bir yandan çok değerli, bir yandan ise her geçen saniye kaybolur. O yüzden zaman, her geçen dakikada, insan için bir nimet iken, aynı zamanda kaçan bir fırsattır. Bir gün, geriye bakıldığında “Keşke”lerle dolu bir hayatla karşılaşmak, en büyük pişmanlık olabilir.
Zamanın kıymetini idrak edebiliyor muyuz? Ne yazık ki çoğu insan, zamanla savaşıyor. Ama asıl savaş, zaman değil, içimizdeki eksikliklerle olmalı. Zaman, bir an geçtikçe başka bir şansa dönüşür; ancak geriye dönüp baktığınızda "Ben ne yaptım?" sorusunun cevabını, kalbinizde ararsınız. Ve o cevap, çoğu zaman bir boşluk, bir yoksulluk duygusuyla gelir. Bir hadis-i şerifte Peygamber Efendimiz (s.a.v) şöyle buyuruyor:
_"İki nimet vardır ki, insanların çoğu bunların kıymetini bilmeden tüketir: Sağlık ve boş vakit."* (Buhârî, Rikâk, 1)
Sağlık, vücudumuzun bizlere sunduğu bir kıymettir. Ancak zaman, Allah’ın bize sunduğu bir lütuftur. Sağlık, bedeninle ilgiliyken zaman, hayatın ta kendisidir. O yüzden, her iki nimet de en değerli hazinelerimizdir ve ne kadar farkında olursak, onları o kadar doğru kullanırız. Zamanı ve sağlığı doğru kullanmayan bir insan, bir gün bu nimetlerin kaybolduğunun farkına varacak ve bir "keşke" ile dolu bir hayatın kalıntıları arasında bulacaktır kendini.
Ancak zamanın kaybı, telafi edilemez. Geçen her dakika, bir daha geri gelmez. Her kaybedilen saniye, yeniden kazanılabilir değil. Ölüm, her an kapıyı çalabilir ve sevdiklerimizi kaybettiğimizde, pişmanlık içinde, "Keşke..." demek belki de en ağır yüklerden biri olacaktır. O zaman, hayatın anlamını kavrayamadığımızı, zamanın ne kadar kıymetli olduğunu, ölümün ne kadar yakın olduğunu bir kez daha fark ederiz. İşte o an, hayatımızın her anının değeri, tüm öncesinden çok daha büyük bir anlam taşır.
Hayatımızın her anında, attığımız her adımın hesabını vereceğimiz bir gün var. O gün geldiğinde, yalnızca yaptıklarımız değil, yapmadıklarımız da karşımıza çıkacak. Her geçen an, yalnızca bu dünyada değil, ahiretteki yerimizi de belirleyecektir. O yüzden bugünden itibaren, zamanımızı ne kadar doğru kullanıyoruz, bunu gözden geçirelim.
İnsanın hataları, eksiklikleri asla göz ardı edilmemelidir. Peygamber Efendimiz (s.a.v) bizlere şöyle buyurur:
_"Kim bir günah işler ve sonra Allah'a tövbe eder, o tövbesi kabul edilir."* (Tirmizî)
Tövbe etmek, bir anlamda vicdanın derinliklerine inmek ve o hata ile yüzleşmektir. Bir insan ne kadar hatalı da olsa, tövbe ettiği sürece, Allah’ın rahmeti kapısı asla kapanmaz. Fakat gerçek tövbe, yalnızca Allah’tan af dilemekle bitmez. Kırılan kalplerin, söylenen sözlerin, yapılan yanlışların telafisi de gereklidir. Zira bir kul, yalnızca Allah’tan değil, aynı zamanda diğer insanlardan da helallik almadığı sürece tövbesi kabul olmaz.
İnsanın bir diğer önemli sorumluluğu, başkalarına zarar vermemek, kırıcı olmamaktır. İnsan, bir hata yaptıysa, özür dileyip helallik almalıdır. Çünkü insan ruhunun en derin yaralarını, ancak helallik alarak iyileştirebiliriz. Peygamber Efendimiz (s.a.v) şöyle buyurur:
_"Kim haksız yere bir müslümana söver veya onu üzerse, Allah ondan razı olmaz. O kul, tövbe etmeden önce diğer müslümandan helallik almak zorundadır."* (Buhârî)
Helallik istemek, yalnızca Allah’ın hoşnutluğunu kazanmak değil, aynı zamanda insanlarla aramızdaki kalp bağlarını onarmaktır. Bu yüzden, her fırsatta helalleşmeli, küs olduğumuz insanlarla barışmalı ve birbirimize karşı daha sabırlı olmalıyız.
Tövbe, pişmanlık, helallik ve dua, hayatımızda birbirini tamamlayan en değerli adımlardır. Dua, Allah ile aramızdaki en güçlü bağdır. Dua etmek, içsel huzuru bulmak, kalbimizi arındırmak ve günahlarımızdan arınmaktır. Peygamber Efendimiz (s.a.v) dua etmenin değerine şöyle dikkat çeker:
_"Dua, müminin silahıdır."* (Ebû Dâvûd)
Dua, sadece zor zamanlarda başvurulacak bir araç değildir. O, hayatın her anında ruhumuzu besleyen bir kaynaktır. Allah’a yönelmek, içimizdeki karanlıkları aydınlatır, iç huzurumuzu ve anlamı bulmamıza yardımcı olur. Bu yüzden, zamanımızı dua ile güzelleştirelim.
Hayat hızla geçiyor ve bir gün ölüm kapıyı çalacak. Bu kısa ömrü, Allah’ın rızasını kazanarak geçirmek, zamanın değerini anlamak, en büyük gayemiz olmalıdır. Yaptığımız her hata için tövbe etmeli, helallik istemeli ve dualarımızı eksik etmemeliyiz. Zamanı nasıl geçirdiğimiz, sadece dünyadaki hayatımızı değil, ahiretteki yerimizi de belirleyecektir. Unutmayalım, belki de bu zaman, hayatımızdaki son fırsat olabilir.
Bugün başlayın; tövbe edin, helallik isteyin, dua edin. Zamanın kıymetini unutmayın, çünkü zaman, bir ömür boyu arayışın en değerli fırsatıdır.
Vesselam,
Nevzat AKSOY